Review The Waterboys ? Modern Blues (2015)

Voordelen

  • Nodigt uit tot luisteren
  • Fijne sound

Nadelen

  • Geen échte luisterplaat
    • Bij het uitspreken van ?The Waterboys? heeft mijn simpele brein een onlosmakelijke band met de single ?The Whole Of The Moon? uit 1985. Dit is overigens de enige single van de band die me is bijgebleven. Daarna is het voor mij stil gebleven rond deze Britse band. Nu heeft de band in januari 2015 een nieuw album uitgebracht; Modern Blues. Als liefhebber van een lekker stukje blues ben ik wel in voor een nieuwe kennismaking; dan wordt het tijd om er eens lekker voor te gaan zitten.

      Het album gaat direct goed van start met het hele aardige ?Destinies Entwined? en besluit het gehele album uit te luisteren. Nee, geen spoor van de band die ik herinner uit mijn jeugd. De indrukwekkende lijst van voormalige bandleden bevestigt mijn veronderstelling; het is anno 2015 gewoon een totaal andere band. Tijd voor een review.

      Moderne blues

      Modern blues, zoals het album is genaamd, heeft in mijn beleving niet zo heel veel te maken met het blues-genre. Heel eerlijk, het geheel klinkt me zo bij de eerste klanken als keurige ?old school? rock in de oren. Enig zoekwerk leert me dat dit album een combinatie zou bevatten van Keltische folk, gospel, country en rock. Met psychedelische soul invloeden. Dit laatste niet verwonderlijk, want het album is opgenomen in Memphis Tennessee (USA) en is mede tot stand gekomen met de plaatselijke topmuzikanten. Muzikanten die zijn geboren met een zeer begerenswaardige muzikale gen-mutatie.

      Hammond

      Muzikaal raakt het album beslist een gevoelige snaar en het smaakt naar meer. Behalve het openingsnummer zijn ?The Girl Who Slept For Schotland?, ?Rosalind (You Married The Wrong Guy)? en ?Beautiful Now? met afstand mijn favoriete nummers op dit album. Wat me misschien wel het meest aanspreekt is het welhaast hypnotiserende Hammond geluid. Het maakt de compositie zoveel rijker en vult mijn luisterruimte al bij de eerste klanken van hoek tot hoek. Hoe vaker ik het album beluister, des te meer ik de beloofde soul en gospel invloeden terug hoor. Dit geeft dit album voor mij net dat beetje meer. Net dat vleugje wat het geheel voor mij interessant maakt om naar te blijven luisteren.

      Niet alles

      Is het dan allemaal goed? Nee. Helaas moet ik toegeven dat ik de klank van dit album aan de matige kant vind. Dit album verdient zo veel meer. De opnames zijn zodanig opgenomen waardoor er, in mijn setup althans, niet veel ruimte overblijft voor ruimtelijkheid, detaillering en dynamiek. Het geheel ademt niet en het mist de sprankeling die het wel verdient. Deze trend verneem ik overigens vaker bij albums die de laatste jaren worden geproduceerd en dat vind ik jammer.

      Gerelateerde berichten

      REVIEW Brandi Carlile – By The Way, I Forgive You

      Vanaf de albumhoes van ‘By The Way, I Forgive You’ kijkt Brandi Carlile je moe en gehavend, maar onverschrokken en recht in de ogen aan. Het prachtige schilderij van Scott Avett (van folk-rockband The Avett Brothers) sluit perfect aan bij de gemoedstoestand die de Amerikaanse op haar zesde studioalbum etaleert. Het is een emotioneel veelzijdige […]

      luke-sital-singh-time-is-a-riddle

      Review Luke Sital Singh – Time is a Riddle (2017)

      Luke Sital-Singh debuteerde in 2014 met ‘The Fire Inside’. Een album met zijn mooiste nummers van dat moment; geschreven en opgespaard in de jaren ervoor. De singer-songwriter uit Bristol, Engeland had al wel een aantal singles uitgebracht, maar met het debuutalbum moest de doorbraak gerealiseerd worden. De nominatie voor het prestigieuze ‘BBC sound of 2014’ […]

      2 reacties

      Geef een reactie

      Ga verder met deze blogpost:

      Review The Jayhawks – Back Roads And Abandoned Motels (2018)

      Review The Jayhawks – Back Roads And Abandoned Motels (2018)