Review Cigarettes after Sex (2017)

Voordelen

  • Heerlijk dromerig...

    En melancholisch

    Goede composities

  • Geloofwaardige zangperformance

Nadelen

  • Beetje eenvormig...
  • Zoek het juiste moment.
  • Cigarettes after sex

    De early adopters onder onze lezers hadden Cigarettes After Sex in 2012 natuurlijk al op de korrel. Het openingsnummer van hun toenmalige EP werd een gigantische hit op youtube en daar maar liefst ruim 50 miljoen keer gestreamd. En dat zonder clip! De opvallende bandnaam was gevestigd en er werd door velen dan ook reikhalzend uitgekeken naar het eerste volledige album. Vijf jaar later is het zover en het wachten wordt beloond.

    Maar eerst terug naar die enorme youtube hit. Die is behoorlijk bijzonder als je bedenkt dat Cigarettes After Sex vrij trage en niet meteen catchy muziek maakt. Muziek die je normaliter niet snel aantreft in de hitlijsten of hoort op de (mainstream) radiozenders.

    60 miljoen

    Inmiddels staat de teller zelfs op ruim 60 miljoen views. Zelf omschrijft de band hun muziek als ambient pop. Online zijn referenties met Beach House, The XX, Slowdive en Low te vinden. De kenner weet dan genoeg: nog zo’n band die – badend in reverb – de tijd neemt om een nummer op te bouwen en deze uitsluitend speelt in een laag tempo. En dan zelfs nog een stukje trager dan bij de genoemde acts!

    Maar juist dat trage geeft Cigarettes After Sex de dromerigheid die dit album zo aantrekkelijk maakt. Qua dromerigheid doet de plaat af en toe ook wel denken aan Moon Safari van Air. Ook Cigarettes After Sex dwingt u als het ware zich over te geven aan de melancholische sfeer. Een sfeer die met name zanger Greg Gonzalez met zijn fluisterstem neerzet.

    Productie

    Opvallend goed is de productie van deze plaat, die ook zeer goed gemixt is. Het is een warm bad met veel aandacht voor de zang en dat is een goede keuze. De Amerikaanse band durft flink minimalistisch te arrangeren en haalt zodoende met relatief beperkte middelen het optimale uit elke compositie.

    Het is knap dat de relatief eenvoudige nummers blijven boeien, ook al gebeurt er vaak opvallend weinig. Dat is voor een groot deel de verdienste van Gonzalez die zeer goed zingt, wat extra opvalt op de momenten van minimale begeleiding. In veel coupletten is slechts stem, bas en drums te horen. Maar daardoor breekt met het toevoegen van gitaren en synths in het refrein elke song open en wordt vlakheid voorkomen. Ook de trackvolgorde is zeer geraffineerd gedaan. Speel dit album af op shuffle en het is toch minder.

    Eenvormig?

    Het moge duidelijk zijn: Cigarettes After Sex heeft een zeer overtuigend debuutalbum afgeleverd. Misschien is wel het aller belangrijkste dat je Greg Gonzalez gelooft als hij zijn verloren en nieuwe liefdes bezingt. Dat doet hij op een ontwapenende een eerlijke manier. De band is wel beticht van het uitmelken van een formule. En ja, eenvormigheid en maniertjes liggen op de loer. De bandleden hebben duidelijk een visie op hoe ze de songs willen inkleuren, maar heeft elke band dat niet? Het valt ze nauwelijks aan te rekenen, zeker niet als als dit het resultaat is.

    Keep on loving you

    Ondanks het alom aanwezige, meest bezongen thema in de popmuziek (de liefde) is dit geen toegankelijke plaat. Want – net als bij de liefde – moet de luisteraar een beetje zijn best doen voor dit album om de vruchten ervan te plukken. Maar neemt u de tijd, dan kunt u zich royaal onderdompelen in een intiem warm, romantisch bad.

    Valt er dan helemaal niks negatiefs te melden? Nou, het is jammer dat de cover van REO Speedwagons ‘Keep on loving you’ het album niet heeft gehaald. Dit B-kantje uit 2012 is een prachtige cover waarin de pijnlijkheid van een gestopte relatie veel beter tot uiting komt dan bij het origineel. Het had zeker niet misstaan.

    Gerelateerde berichten

    Adele Vinyl

    Review Adele 25

    Het duurde vier jaar voordat Adele haar derde album uitbracht: Adele 25. Het is het album waar iedereen reikhalzend naar uitkeek. “Hello” is op 22 oktober als single wereldwijd verspreid. Ook Youtube is ingezet: fans hebben het nummer 442 keer bekeken. En op Spotify hebben liefhebbers het nummer ook zo’n 160 miljoen keer geluisterd. Nu kunnen […]

    Woods - Love Is Love (2017)

    Review Woods – Love Is Love (2017)

    Het uit Brooklyn afkomstige Woods maakt al sinds 2005 albums vol luchtige en melodieuze pop met invloeden uit de folk en hier en daar ook psychedelische elementen. Onlangs verscheen ‘Love is Love’, een ruim half uur durend album met daarop zes vrolijk klinkende nummer waarop volop blazers als hoorn, trompet en saxofoon te horen zijn.

    11 reacties

      1. Ik vind dit wel anders dan AA Bondy hoor Geoffrey. Dat beschouw ik als americana of singer-songwriter (beide containerbegrippen, ik weet het) en ik vind hem ook zeker goed, maar dit heeft wel duidelijk andere roots (meer de slowcore). Het valt me op dat bij vaak luisteren opvalt hoe goed deze plaat is, ook al is ie weinig afwisselend. Maar diepgang is niet het sterkste punt van dit album, dat ben ik met je eens :)
        .

        1. Ja, misschien toch nog anders maar ook wel dat slepende en dat dromerige. Ambient pop is een vreselijke term. Dat is het in elk geval niet. Of moet het niet willen zijn. Maar daar komen die gasten ook nog wel achter.

          Ik probeer de plaat nog een paar keer. Ben benieuwd of de stuiver dan valt. Ze zijn nog ver weg van het niveau van low in elk geval. Hun laatste plaat wordt steeds beter en beter. Ongelooflijk.

    1. Zeker een relaxed plaatje voor warme zomerdagen.

      En alhoewel het niet bijster origineel is (Beach House, Mazzy Star & co loeren om de hoek) komen ze er mee weg.

      Soms lijkt het wel of de muziek van het vorige nummer wordt voortgezet met andere tekst. In dit geval vind ik het eerder coherent dan eenvormig.

      Ik heb geen geeuw-momenten gehad, wat bij andere meer afwisselende albums soms wel gebeurt.

      Greg Calbi heeft duidelijk het onderste uit de kan gehaald wat de mastering betreft, want de opname zelf lijkt toch wel enkele schoonheidsfoutjes te bevatten – en waarschijnlijk iets te luid opgenomen.

      Minpuntje: de bandnaam en teksten zijn soms wat op het randje van puberaal, om van een volwassen man te komen.

      Desondanks de minpuntjes zeker één van de leukere platen van dit jaar. Een tweede album uitbrengen met soortgelijke nummers zal een zware opdracht worden met het gevaar teveel in herhaling te vallen. Maar dat zijn zorgen voor later.

      In mijn album top 100 van de eerste helft van dit jaar staan ze op 11, alhoewel met enkele extra luisterbeurten dit nog een hogere notering kan worden tegen het jaareinde.

      Allesinds heel tevreden dat men op Alpha-Audio ook wat aandacht besteed aan nieuwere releases, en wat buiten de comfortzone treed van de gebruikelijke audiophile-stuff (Diana Krall & co) en mainstream (Mumford & Sons, Dotan,…).
      Voor herhaling vatbaar.

      Link naar mijn album top 100 van 2017, hopelijk volgen er nog reviews uit dit lijstje (januari tot en met juni): http://popdroid.tumblr.com/post/162760480038/popdroid-rewind-favorite-albums-top-100-best-of

      1. Het klinkt idd wel behoorlijk ‘in your face’, dat is wel echt de sound van nu. Maar te hard opgenomen tracks kun je niet fixen in de mastering hoor. Dus ik denk dat zowel opname, mix als mastering erg goed zijn gedaan. Er zit duidelijk veel werk in.

        Ja, deze nummers zijn denk ik wel de laatste 5 jaar opgespaard en dat maakt deze plaat misschien compositorisch wel zo goed. Wordt lastig deze te overtreffen vrees ik, maar dat zien we idd dan wel weer. Eerst maar eens genieten van deze nog!

        Interessant lijstje heb je trouwens met die top100. Ik ken lang niet alles. het is de bedoeling dat hier vaker op regelmatige basis cd reviews gaan verschijnen, dus maak je borst maar nat :)

    Geef een reactie

    Ga verder met deze blogpost:

    Review The Jayhawks – Back Roads And Abandoned Motels (2018)

    Review The Jayhawks – Back Roads And Abandoned Motels (2018)