REVIEW Brandi Carlile – By The Way, I Forgive You

Vanaf de albumhoes van ‘By The Way, I Forgive You’ kijkt Brandi Carlile je moe en gehavend, maar onverschrokken en recht in de ogen aan. Het prachtige schilderij van Scott Avett (van folk-rockband The Avett Brothers) sluit perfect aan bij de gemoedstoestand die de Amerikaanse op haar zesde studioalbum etaleert. Het is een emotioneel veelzijdige plaat geworden, die liefhebbers van americana artiesten als Ilse De Lange, Emmylou Harris en Sheryl Crow zeker zullen waarderen.

By The Way… is geproduceerd door Dave Cobb die ook Brandi’s doorbraakalbum The Story produceerde en een indrukwekkende CV heeft. Naar het schijnt is het zijn verdienste om Carlile weer terug naar haar roots te doen terugkeren: de americana (verzamelnaam voor alternatieve country-muziek). Bovenal klinkt het album onbescheiden groots en – het moet gezegd – een strot als die van Brandi Carlile kan al die bombast met gemak aan. Over het algemeen doet haar stem regelmatig denken aan die van americana-icoon Emmylou Harris, maar Melissa Etheridge is nooit ver weg in de rocksongs. Gelukkig is het niet één en al bombast, maar weet Carlile ook gevoelige en intieme snaren te raken, zoals in ‘The Mother’. Ze schreef het voor haar dochtertje van drie en het is een schaamteloos sentimentele ode aan haar dochter.

Tomeloze energie

In Hold Out Your Hand lijkt het alsof Carlile achterna gezeten wordt door Mumford & Sons. Wat een tomeloze energie en power zit er in die song! U bent gewaarschuwd: draai het op hoog volume en u treft zichzelf met de vuisten in de lucht al meebrullend in de kamer aan. Maar er staat nog veel meer moois op By The Way, I Forgive You. Ook Sugartooth is zo’n heerlijke meezinger met een groots refrein. Er wordt flink uitgepakt met een scale aan akoestische instrumenten waarop fantastisch gemusiceerd wordt, maar het koor tilt alles naar een nóg hoger level. Abba zou zich hier absoluut niet voor schamen.

Reliëf

Op Harder To Forgive lijken de vier Zweden zelfs persoonlijk mee te zingen op het outro. Maar net als het té zoet dreigt te worden, is het opvallend hoe de band het koortje opjaagt door steeds sneller te gaan spelen en Carlile er als een sirene nog eens overheen loeit en ze met een enorme schreeuw het liedje afkapt, vlak voordat het definitief uit de bocht vliegt. Het typeert de losse benadering van haar songs op dit album en dat kan een muzikant alleen maar als die de nodige vlieguren heeft gemaakt, maar óók lef én talent heeft om dingen niet té glad te willen maken. Juist dat contrast geeft reliëf aan een album en verhoogt de houdbaarheid ervan.

Budget

De arrangementen en (vocale) harmonien zijn stuk voor stuk smaakvol en rijk. Er is goed te horen dat er een scala aan topmuzikanten bij dit album betrokken is en dat het team de tijd genomen heeft om de juiste benadering per song te vinden. Budget was overduidelijk geen probleem en dat is ook helemaal niet gek gezien de status van mevrouw Carlile, die in de USA en Canada een grote mevrouw is en daar in flinke zalen speelt (maar in Europa nauwelijks bekend is). Toch zou er gezien het succes van Ilse de Lange en The Common Linnets en de toenemende americana-festivals wel een markt voor haar moeten zijn in Nederland.

Kanttekening

Een van de geheime wapens van Carlile – naast de energie en power in haar stem – is haar enorme bereik. Hierdoor kan ze alle kanten op binnen een compositie en dat benut ze dan ook volledig. Is het dan een en al lof? Ja en nee. Niet elke track is vol in de roos; nummer 6 is een skipper en haalt de balans uit het album. En je moet tegen al die power in haar stem kunnen. Vaak genoeg zingt Carlile klein en vertedert ze, maar minstens even vaak zet ze groots aan. Overkill ligt soms op de loer. Toch zijn dit slechts kanttekeningen, want overall is By The Way, I Forgive You een album vol eerlijke en emotionele prachtcomposities die ook nog eens rijkelijk gearrangeerd zijn. Iedereen die van Emmylou Harris, Sheryl Crow of (de vroege) Ilse de Lange houdt kan dit album zonder teleurstelling aanschaffen.

 

Gerelateerde berichten

The Boxer Rebellion - Ghost Alive

Review The Boxer Rebellion – Ghost Alive (2018)

Fans van The Boxer Rebellion zijn in twee kampen in te delen. Aan de ene kant die van hun eerste drie albums, waarbij de band sfeervolle verzorgde pop-rock maakte. Daarna gooide de Londense band het roer om met een bombastisch stadiongeluid. Daarmee boorden ze in Nederland een nieuwe groep fans aan, mede door airplay op […]

Review Kovacs – Shades of Black

Kovacs… klinkt niet echt Nederlands. En wie het (steengoede) album Shades of Black start, krijgt een gevoel van Amy Winehouse meets Selah Sue. In positieve zin. En wel met een vleugje James Bond en wellicht Caro Emerald. Al met al erg lekker…! 

Geef een reactie

Ga verder met deze blogpost:

Review The Jayhawks – Back Roads And Abandoned Motels (2018)

Review The Jayhawks – Back Roads And Abandoned Motels (2018)