Girls in Hawaii – Nocturne

Voordelen

  • Eigenwijs maar toegankelijk
  • Vergt wat luisterbeurten, maar werkt daarna zeer verslavend
  • Muzikale en creatieve rijkdom

Nadelen

  • Engelse uitspraak
  • Zang had soms best zuiverder mogen zijn
    • Girls in Hawaii - Nocturne

      Van sommige bands snap je niet waarom ze niet bekender zijn bij een groter publiek. Girls In Hawaii is zo’n band. Ze hebben de liedjes, een zanger met een goede stem en qua stijl zijn ze zowel lekker eigenwijs als melodieus. Daar zijn horden andere indie-bands wél groot mee geworden. Toch is het nog opvallend stil rondom hun nieuwste release Nocturne. Hoog tijd daar verandering in te brengen.

      Girls in Hawaii is al vanaf 2001 actief en toch is Nocturne pas hun vierde album. Het Belgische zestal neemt overduidelijk de tijd. Dat siert ze én het is te horen aan hoe zorgvuldig de muziek geschreven en gearrangeerd is. Telkens is er weer een verrassende wending of originele vondst die de avontuurlijke luisteraar doet opveren. Het zorgt ervoor dat je niet snel uitgeluisterd raakt.

      Grandaddy, Oscar & The Wolf

      Grandaddy is een referentie die door het hele album heen sijpelt, maar qua zang en gebruik van electronica doet Nocturne ook veel denken aan Oscar & The Wolf. Al vindt uw recensent dit album van Girls In Hawaii met afstand beter dan de laatste worp van hun landgenoten. Op Cyclo klinkt zanger Antoine Wielemans echter opeens als Thom Yorke ten tijde van Kid A, getergd en in zichzelf gekeerd. Prachtig nummer ook weer.

      Deus, Soulwax

      Nocturne gaat volgens de band over alleen zijn in het holst van de nacht. Die melancholische, nachtelijke sfeer ademen zeker de eerste drie tracks uit, maar daarna waan je je als luisteraar tijdens Indifference opeens op de dansvloer van een nachtclub. En is dat niet waar de hits gedraaid worden? Indifference heeft een lekkere beat en super catchy instrumentatie. En dan moet het refrein er nog in knallen! In een betere wereld was dit al lang een hit. Wel een klein zwaktebod dat het met een fade out als een nachtkaars uitgaat (wat dat betreft blijven ze in de nachtsfeer). Des te harder komt daarna het rockende Overrated binnen, wat weer referenties oproept met bands als Deus en Soulwax. Het is qua stevigheid een buitenbeentje op Nocturne.

      Genoeg name-dropping

      Wat volgt is een heerlijk zweverige Radiohead-achtige track, maar het doet net zo goed aan de latere Sparklehorse denken. Maar genoeg name-dropping nu. Want Girls in Hawaii heeft in de 16 jaar dat ze bezig zijn overduidelijk een eigen signatuur opgebouwd en het moet gezegd: ook dit album is weer beter dan de ook al zo goede voorganger Everest (2013). Die stond in het teken van het verliezen van hun drummer, na een dodelijk auto-ongeluk. Het is knap dat de band op alle vlakken nog steeds groeit na al die jaren.

      Zang

      Is het dan een en al euforie? Waar helaas echt wat op af te dingen valt is de Engelse uitspraak van Wielemans. Het valt vaker op bij Franstaligen (de band komt uit Wallonië). Zeker in de rustige tracks met veel ruimte voor zang klinkt het af en toe tenenkrommend. Soms hoor je een woord als ‘wrong’ of ‘thinking’ toch echt eindigen op een zachte ‘k’. Ook had Wielemans sommige delen best wat zuiverder mogen zingen. Juist omdat het spannende liedjes zijn is het in eerste instantie soms zoeken naar melodieuze houvast, waarbij je je als luisteraar al snel op de zang focust. Als die dan niet spot-on is, wordt het melodieus onnodig een beetje een rommeltje.

      Muzikale rijkdom

      Maar het is de snel band vergeven omdat er zo ontzettend veel muzikale rijkdom en creativiteit tegenover staat. Check die heerlijke gitaarsolo in Willow Groove eens! Ook weer zo’n hoogtepunt en zo zijn er vele te noemen. Nocturne is een prachtige plaat en verplichte luisterkost voor liefhebbers van Grandaddy, Oscar & The Wolf en Sparklehorse. Warm aanbevolen.

      Gerelateerde berichten

      Review Kovacs – Shades of Black

      Kovacs… klinkt niet echt Nederlands. En wie het (steengoede) album Shades of Black start, krijgt een gevoel van Amy Winehouse meets Selah Sue. In positieve zin. En wel met een vleugje James Bond en wellicht Caro Emerald. Al met al erg lekker…! 

      background U2 albumhoes

      Review U2 – Songs of Experience

      Drie jaar na Songs of Innocense komt U2 met Songs of Experience. De albums waren als tweeluik bedacht, maar er staat nog maar weinig songmateriaal op Songs of Experience wat tijdens dezelfde sessies als haar voorganger werd geschreven. Door persoonlijke maar ook door politieke omstandigheden zoals de Brexit en de nieuwe Amerikaanse president voelde het […]

      luke-sital-singh-time-is-a-riddle

      Review Luke Sital Singh – Time is a Riddle (2017)

      Luke Sital-Singh debuteerde in 2014 met ‘The Fire Inside’. Een album met zijn mooiste nummers van dat moment; geschreven en opgespaard in de jaren ervoor. De singer-songwriter uit Bristol, Engeland had al wel een aantal singles uitgebracht, maar met het debuutalbum moest de doorbraak gerealiseerd worden. De nominatie voor het prestigieuze ‘BBC sound of 2014’ […]

      3 reacties

      1. Zou ik zeker checken Geoffrey! Het had bij mij wat luisterbeurten nodig, maar daarna wordt ie echt heel goed. Zeker als genoemde referenties als Grandaddy en Oscar & The Wolf je aanspreken zul je dit wel mooi vinden verwacht ik.

      Geef een reactie

      Ga verder met deze blogpost:

      Review The Jayhawks – Back Roads And Abandoned Motels (2018)

      Review The Jayhawks – Back Roads And Abandoned Motels (2018)