Bjork ? Vulnicura (2015)

Voordelen

  • Gewoonweg kippenvel
  • Spannend

Nadelen

  • Even wennen
    • Björk Guðmundsdóttir, ofwel Björk om het voor u als lezer vriendelijk te houden, heeft onlangs haar nieuwe album Vulnicura via iTunes uitgebracht en deze volgt het album Biophilia uit 2011 op. Het album is mede geproduceerd door de uit Venezuela afkomstige Arca (Alejandro Ghersi) en de Britse producer The Haxan Cloak (Bobby Krlic).

      Björk is voor mij zo?n onweerstaanbare artiest waarvan ik een nieuw album gewoon MOET beluisteren. Ogen dicht, verstand op nul en het volume een beetje hoger. Haar muziek wil ik ?beleven? en de klanken laten inwerken op mijn lijf zoals de heerlijke warmte van een sauna op een winterse dag. En ?winters? is het vandaag; IJsland, het geboorteland van deze excentrieke zangeres, komt zo wel heel dichtbij.

      Typisch volkje

      Nu kan ik wel zeggen dat ik IJsland werkelijk een prachtig land vind met vele mooie en -blijkbaar- even zo excentrieke mensen. Want waar wij hier genieten van een glaasje rode wijn bij een behaaglijk haardvuurtje, geniet een lokale inwoner daar pas echt als deze 50 kilometer met gevaar voor eigen leven over een spiegelgladde gletsjer moet tijgeren om gezellig, ver van de bewoonde wereld, in hevige sneeuwval te barbecueën. Bij -30?C. Ja, het is een typisch volkje en daar houd ik wel van. In deze context bekijk ik ook de kunstzinnige creaties van Björk. Een prachtig, niet duidelijk te categoriseren mens.

      Onmiskenbaar Björk

      Al bij de eerste klanken is het album onmiskenbaar afkomstig van Björk. Eigenzinnig en tegendraads; een artiest die zich niet laat dwingen tot een commerciële stijl opgedrongen door producers en management. Haar creaties puur en vanuit het hart bezongen, zoals hele jonge kinderen dit nog kunnen; zonder schaamte, zonder remmingen. In hun ?eigen? taal en belevingswereld. Respect.

      Tijdens de eerste sessies ervaar ik het geheel als grillig, rauw en met onvoorspelbare momenten; het nummer Family liet mijn lichaamshaar al in de eerste halve minuut rechtop staan. Het geheel komt me echter onsamenhangend en leeg over. De verschillende composities op dit album gaan van links naar rechts. Variërend van een (voor Björk) perfecte muzikale synergie tot het absolute tegengestelde; een onsamenhangend en instabiel geheel. Ik begrijp het niet direct.

      Later verneem ik dat Björk met dit album haar moeilijke periode, namelijk de scheiding met haar partner Matthew Barney, artistiek heeft willen vertalen. In dat licht beslist een geslaagde creatie. Het album vertaalt de (over)spanningen binnen het huwelijk op een geniale muzikale wijze. Knallende ruzie, de totale onzekerheid, verdriet en machteloosheid tot de goedmaakseks waarbij alle remmingen los gaan. Hartverscheurend en soms tenenkrommend.

      Clean

      Zoals we dit van Björk mogen verwachten, is het album van kwalitatief hoogstaand niveau. De combinatie van zang, synthesizer en strijkinstrumenten is weliswaar clean en minimalistisch van opzet, maar dit maakt het effect misschien nog wel sterker. Klank is neutraal, gedetailleerd en met een dynamiek waarbij je de shock en emotie als luisteraar kunt voelen. Een interessante luisterervaring.

       

      Gerelateerde berichten

      Review: Rachmaninoff (Vorontsova, 2017)

      Op de redactie van Alpha-Audio zijn we van mening dat klassieke muziek enorm is ondergewaardeerd. Hier willen we graag verandering in brengen. Uit de serie Quality Classics van het Nederlandse label STH ontvangen we de vertolking van Sergei Rachmaninoff’s meest bekende stukken door Evelina Vorontsova.

      Blanco White - Colder Heavens EP

      Review Blanco White – Colder Heavens (EP)

      Er zijn waarschijnlijk weinig mensen in Nederland – en zelfs wereldwijd – die van Blanco White gehoord hebben. En daarmee doen veel liefhebbers van melancholische en sfeervolle folkpop zichzelf tekort, want de onlangs uitgebrachte EP Colder Heavens is een ware parel. In november treedt Blanco White voor het eerst op in Nederland, een prima aanleiding […]

      Review – Joe Bonamassa – Blues of Desperation (2016)

      Je kunt er bijna de klok op gelijkzetten. Welhaast met Zwitserse precisie brengt Joe Bonamassa nieuwe albums uit. Deze creaties gaan welhaast in hetzelfde tempo waarin hij zich presenteerde als muzikant; als een muzikale sneltrein. Of een geniaal zakenman? Of misschien wel allebei? 

      1 reactie

      Geef een reactie

      Ga verder met deze blogpost:

      Review The Jayhawks – Back Roads And Abandoned Motels (2018)

      Review The Jayhawks – Back Roads And Abandoned Motels (2018)