web analytics

Audio en zo

Audiophillia Nervosa. Een van de meest hardnekkige virussen die er zijn. Het kruipt in je bloed, zet zich vast op je zenuwen, valt je hart aan en geraakt zelfs tot in het diepste van je ziel. Hoe je het krijgt is niet helemaal duidelijk. Maar eenmaal je het hebt, geraak je het nooit meer kwijt.

Ik herinner mij feestdagen bij mijn grootouders. Alle ooms en tantes aan één lange tafel. En de kleinkinderen eromheen of eronder. Opa werkte bij Phillips en had de eerste televisie in de straat. Maar hij had ook een prachtige stereo-installatie. Een gouden toren in een op maat gemaakt audiomeubel. Die toren bestond uit een tuner, een equalizer, een platenspeler en een versterker met VU-meters. Vooral die laatste met zijn verlichte vakjes en dansende naalden hadden een hypnotiserende werking op mij. Naast die stijlvolle toren stonden een paar gigantische luidsprekers. Waarschijnlijk heb ik daar het virus opgelopen.

In den beginne

Van opa kreeg ik ook mijn eerste echte hifi-element. Een lelijke bruine versterker waarvan ik me het merk niet meer herinner. Maar wat was ik er blij mee. Ik moet 16 jaar geweest zijn. Ik kocht meteen een spuitbus en spoot hem in het zilver. Design was toen al heel belangrijk voor mij. Van de vader van een toenmalig vriendinnetje kreeg ik een paar Grundig professional speakers. Waanzinnig goeie luidsprekers maar dat besefte ik pas veel later. En met mijn zuurverdiende centjes kocht ik een platenspeler van JB-systems. Et voilà. Mijn eerste set was een feit. Die Grundig speakers mis ik nog steeds. Ik heb ze bij een verhuizing eens te lang in de kelder gezet en eentje was door de vochtigheid om zeep.

JVC

Een paar jaar later, toen die versterker de geest gaf, wist ik precies wat er in de plaats zou komen. In  elk dorp was er vroeger wel een hifiwinkel. Die van ons lag aan de overkant van de school. Ik was er al ontelbaar keer langsgefietst en telkens stopte ik aan het winkelraam om me te vergapen aan al die blinkende zwarte bakjes. Het drieletterwoord dat je in de streek overal zag hangen was JVC. Oftewel: Japan Victor Company. Een elektronicagigant die enkel in Sony zijn meerdere moest erkennen. Veel geld had ik niet dus kocht ik het instapmodel. Een receiver type RX-230R om precies te zijn. Een beetje later kwam daar een passende cd-speler bij. Mijn geluk kon niet op en voor een heel lange tijd was dit hoe ik naar muziek luisterde. Kiezend tussen cd en vinyl.

Zoektocht

Ik studeerde in Gent en daar was er geen tekort aan hardware. We zijn ondertussen een paar jaar later. Er waren maar liefst vijf platenzaken, elk met hun eigen specialiteiten. Het geld dat ik meekreeg aan het begin van de week, was om eten te kopen. Maar de maandag was het meeste geld al opgegaan aan nieuwe muziek. Meestal stond er dus spaghetti op het menu. Al dan niet met saus. Mijn vriend en ik hielden toen erg van elektronische muziek. We zochten naar de meest obscure labels en hoe vreemder het klonk, hoe liever we het hadden. We kwijlden over de eindeloze bakken vol vinyl en hoopten die ene plaat te vinden die niemand anders zou hebben. Limited editions, white labels of gesigneerde exemplaren vonden we geweldig. De meeste tijd spendeerden we in Vinylla. Een zaak met nieuwe en tweedehands platen die nog steeds bestaat. Zo konden we met ons krappe budget toch een mooie collectie aanleggen.

Mijn vinylcollectie heb ik verkocht en van de originele set is enkel nog de receiver over. Hoe dat zit vertel ik graag een andere keer.

Gerelateerde berichten

Alaudo - Alauda

Van Duppen op bezoek – Alaudo Alauda on-wall luidspreker

Het is altijd mooi om te zien dat fabrikanten die je in je ‘jeugd’ al hebt leren kennen, nog steeds actief zijn. Zo kent redacteur in kwestie Dennis van Duppen ongeveer 15 jaar. Sterker nog: het was onderdeel van de scriptie journalistiek. En dat interview heeft nogal wat wenkbrauwen doen fronsen. Wie schrijft er nu […]

Luidsprekers: wat is belangrijk?

De luidspreker is – na de akoestiek van de ruimte – de belangrijkste smaakmaker in de set. Beter gezegd: het is het belangrijke onderdeel van een hifi-systeem. En dat maakt het zeer lastig om er één uit te kiezen. Er is veel keuze en alle fabrikanten claimen de ultieme speaker te hebben. Wij zetten de […]

5 reacties

  1. Ja Geoffrey, ik was snel “om” voor analoog, toen ik de CD beluisterde van Ry Cooder’s ‘Jazz’ en daarna deze op LP (Warner/Pioneer) en vervolgens zo ook (ter bevestiging) Crime of the Century van Supertramp op CD en vervolgens op de (Half Speed Mastered) CBS LP versie. Geen overpeinzing meer nodig

  2. Leuk, als ook aankomend audiofiel in de jaren ’50, met vallen en opstaan opgewerkt tot zelfstandige audio boer is dit een herkenbare story die haast parallel loopt met de geschetste bijdrage. Nu als Drentenier weer de oude hobby opgepakt, hou me nu bijna dagelijks bezig met het verder ontwikkelen van de ultieme audio installatie, waar bijv. streaming via Tidal met o.a MQA bestanden een grote rol speelt. Echter bij het bezoeken van diverse demo dagen o.a. Rapsody/ Wisseloord en recent Hi End Munchen raakte ik zeer onder de indruk van de weergave in de oude analoge techniek m.b.v. vinyl. Dit was voor mij een reden om ook een gedateerde maar nog actuele platenspeler opnieuw af te stoffen en de LP verzameling weer voor de dag te halen. Idd na alle digitale geweld (I love it ) was dit een openbaring, Placebo effect of toch een hang naar nostalgie ?.

      1. Beste Geoffrey, ben dus niet de enigste die vaak in de etalage naar apparatuur stond te kijken.
        Waar ik me over blijf verbazen, is de voorkeur voor ‘n LP
        welke volgens mij alleen maar aan de audiofiel norm voldoet met ‘n MC element / perfecte arn /afstelling en draaitafel
        Analoog wint het altijd mits het analoog is opgenomen en het’ n gloednieuwe LP is
        of nog beter luister direct naar de mastertape (analoog) van de 2 sporen recorder
        Digitaal kan analoog bijna (+/_ 0,00001%) evenaren nooit verbeteren

        Volgens mij heeft de audiofiel ‘n installatie die alles weergeeft
        dus ook de beschadigingen aan de groeven van de LP
        we spreken dan (versterker staat lekker hardt gemiddeld 90 dB) zijn (de krassen) het geen tikken, maar ontzaglijke klappen uit jouw luidsprekerboxen

        De professionele opnamestudio’s gebruiken geen analoge recorders meer
        daar de bewerkingen digitaal veel gemakkelijker zijn

        Ergo als de CD minder goed klinkt dan de LP, moest dit platenlabel zich schamen.
        De reden van de slechte weergave CD tov LP is volledig te wijten aan de gevonden ADC bij het afval, of deze was in de aanbieding bij de Lidl
        Indien (van LP (mastertape) naar CD) er een goede Analoog Digitaal Converter gebruikt wordt
        en de DAC thuis is evenals de overige apparatuur ******
        Is het verschil van de weergave kwaliteit (analoog/digitaal – LP/CD) niet te horen.

        En dit zal iedere medewerker van ‘n professionele opnamestudio beamen.

        [tussen] kan er iemand’ n probleem oplossen
        Ik ontvang geen e-mail als er ‘n reactie volgt op mijn reactie
        Met vriendelijke groet van DE muziekliefhebber

Geef een reactie