Review Steven Wilson – To The Bone (2017)

in Hi-Fi (786) | Muziek (174) | Album (166) | Reviews (630) |


  • Alpha-Rating

  • Beoordeeld 4 sterren
  • Super!
15

  • Steven Wilson - To The Bone
  • Getest door:
  • Gepost op: :
  • Laatst aangepast: 2017-09-02

Conclusie:

Het is bizar hoeveel muziek Steven Wilson maakt en uitbrengt. En toch is ieder album weer de moeite waard om aan te schaffen of te streamen. We hebben geen idee hoe hij dit doet, maar feit is: het lukt hem.

Is To The Bone zijn beste plaat ooit? Nee. Wij vinden Hand.Cannot.Erase beter. En The Raven That Refused to Sing ook wat creatiever. Maar To The Bone brengt zeker het nodige luistergenot. En het is zonder meer de moeite waard om in de kast te zetten.

Steven Wilson is geen onbekende in de wereld van Progressive Rock. De artiest, producer en mastering engineer heeft in vele bands gespeeld én maakt ook menig solo-album. Kort geleden is – na Hand.Cannot.Erase – To The Bone uitgekomen.

Wie er vanuit gaat dat de solo-albums van Steven Wilson in lijn liggen met Porcupine Tree, zal wellicht teleurgesteld worden. Het solowerk van Steven Wilson is wat rustiger en wellicht wat experimenteler dan Porcupine Tree. Wat beter is, is gewoonweg een kwestie van smaak. Porcupine Tree (PT) is wat rauwer dan Wilson’s solowerk. Wie wat meer van stevig rockwerk houdt, zal dus eerder neigen naar PT dan naar Wilson.

To The Bone

Om terug te gaan naar To The Bone kunnen we stellen dat dit album ook weer wat anders voelt dat Hand.Cannot.Erase en zeker anders dan The Raven that Refused to Sing. Zeker de laatste is rauwer en neigt meer naar rock dan naar de synth-sound van To the Bone. Al horen we wel overeenkomsten met vrouwelijke vocalen – vooral in lijn met Hand.Cannot.Erase.

En ook is deze opname weer onberispelijk. Wat kan die man toch geweldig goed opnemen! We horen totaal geen overmatige compressie of vervorming. (Wij hebben de 24/96 download van Qobuz gebruikt).

Paar zwakke puntjes

Wel moeten we stellen dat het album niet van kant tot kant geweldig is. Er zitten gewoon wat zwakkere nummers tussen. Denk aan Blank Tapes. Of Nowhere Now. Het pakt niet, voelt wat gemaakt en minder inspirerend dan het andere werk op de plaat.

Gek genoeg staan de beste nummers aan het einde. Zowel People Who Eat Darkness als Song of I als Detonation als Song of Unborn zijn echt steengoed. Het loont dus even door te luisteren. En wees niet ongerust: deze plaat groeit op je! En dat is toch een teken dat dit album wat langer in de cd-lade, op de platen speler op in de playlist blijft staan.

Goed

Prachtige opname

Bevat zeer sterke nummers

Heerlijke gelaagdheid

Minder goed

Paar zwakke nummers

Mist soms creativiteit

  • Ik heb een afspeellijst van alpha audio gevonden op spotify maar het is er maar een en jij had het laatst over #4 en dan de rest ervoor die kan ik niet vinden.

  • Jaap is het mogelijk om meteen een link voor spotify erin te zetten? Op geloof ik Hifi.nl staat wel een link zodat die meteen spotify opent en naar het betreffende album gaat. Ik weet niet of het kan vandaar dat ik deze vraag stel.

    gr. Mart

  • Goeie review Jaap,

    Steve Wilson bewijst maar weer met deze cd dat hij een creatieve geest bezit.

    Eigenlijk is de hele cd steengoed maar ik kan begrijpen dat hij het niet iedereen volledig naar de zin kan maken, ik begrijp dan ook volledig jou kritiek.

    Wel vind ik dat de sound van zijn gitaar (hoewel ie lekker klinkt) wat meer mag variëren, maar ja zoals ik al vermelde, zo heeft ieder zijn eigen smaak.

  • Geef een reactie

    U dient aangemeld te zijn indien u iets wilt schrijven.


    Gerelateerde items? Zie ook: