Review Advance Acoustic Paris-serie

in Hi-Fi (785) | Reviews (640) | Hifi recensies (318) | Complete systemen (13) | D/A Converters (88) | Versterkers (95) | Eindversterkers (25) | Voorversterkers (20) |


Hoe klinkt het?

Na een verplicht aantal dagen “inbranden” van alle apparaten, sluiten we in eerste instantie een Raspberri Pi aan op de USB ingang van de PX1 voorversterker/DAC. Deze stuurt op zijn beurt de BX1 aan. De optische uitgang van de Plasma TV prikken we in één van de optische ingangen. Tijd om te luisteren!

Mild

René Fleming met “O mio babbino caro” van haar album “The Art of René Fleming” klinkt levendig, helder en zonder al te veel kleuring. De scherpte van de s-klanken van haar stem blijven mild, zonder rafelende randjes in het hoog en/of druk op de oren. De DAC projecteert een nette soundstage, zeker voor een combinatie in deze prijsklasse. Ook diepte blijkt voldoende aanwezig.

Bij het nummer “Streets of Philadelphia” van het album “Bruce Springsteen Greatest hits”, worden we aangenaam verrast door het vibrerende sub-laag uit de PMC OB-1 transmissielijn luidsprekers. Deze gaan tot 28 Hz /3dB, dus laag genoeg. Deze moeilijk aanstuurbare dames zijn in het laag nogal kieskeurig en leunen graag op een heftige versterker. Voldoende buffercapaciteit in de BX1, samen met twee parallel geschakelde eindtransistoren hebben duidelijk meerwaarde.

De saxofoon in het nummer “Love Theme” van het album “Bladerunner” van Vangelis klinkt heerlijk zwoel, emotioneel en in de diepte, niet gek! Als vergelijk voeren we ook enkele MP3’s van bovenstaande tracks aan de DAC. Ook al bevatten deze bestanden beduidend minder ruimte en sub-laag informatie, toch weet de DAC hier prima mee om te gaan en is het resultaat prettig om naar te luisteren.

Ietsje harder

Op een pittig geluidsniveau wordt het echter een ander verhaal: de s-klanken van zowel René als Bruce worden rafelig, het karakter wat meer up-front en al snel begint de druk op de oren in het midden-hoog storend te worden. De saxofoon wordt scheller en soms bijna een tikje agressief. Ook al zal een wisseling met de DX1 DAC-only meer resultaat opleveren, toch besluiten we om de BX1 te verruilen voor twee losse BX2 eindversterkers.

Het geluidsbeeld op laag niveau wordt meteen een stuk rustiger. Het extra vermogen levert twee voordelen op: meer rust in het laag en daardoor ook meer ruimte in het midden-hoog. De sub-laag sectie van het nummer “Main titles” van het album “Bladerunner” levert een goed gecontroleerde en droge bas op; het diepe sub-laag missen we echter nog wat.

Op hoog niveau komen de beperkingen van de ingebouwde DAC van de PX1 weer naar boven en vliegt alles, ondanks de upgrade naar twee losse mono eindversterkers, toch weer een beetje uit de bocht. Het geluidsbeeld wordt wat rommelig en onrustig maar laten we eerlijk zijn; op hoge geluidsniveaus komen ook de oneffenheden van veel duurdere DAC, s boven water.

High Bias – Klasse A

De high bias schakelaar aan de achterzijde van zowel de BX1 als de BX2, verandert niet veel aan de controle van het laag, in tegendeel: deze stand, die de versterker deels in klasse A laat draaien bij lagere volumes, levert weliswaar een wat warmere klank op maar offert hiervoor wel wat controle op. Wellicht zal uw waarneming hierin verschillen met die van ons. Met twee lastig aanstuurbare PMC OB-1’s  gaat de bias schakelaar snel weer terug naar de stand normaal. Met ook nog een leuke besparing van bijna 10 Watt aan continu opgenomen vermogen.

De DX1 DAC wordt in stelling gebracht en op de PX1 voorversterker aangesloten met twee Tubulus XLR interlinks die een licht zalvend karakter in het midden-hoog hebben. We zetten “Streets of Philadelphia” van Bruce Springsteen nogmaals op en met een (figuurlijke) plof, wordt de gehele soundstage ineens in volle breedte neergezet, is er méér diepte en méér detail. Het eerder ontbrekende diepe sub-laag van de “Main Titles” track van Bladerunner is ruim aanwezig en rolt over de vloer onder de bank door. De saxofoon uit het nummer “Love Theme” van “Bladerunner” klinkt nu sexy, sensueel en met een donker timbre waar we kippenvel van krijgen. Heerlijk!

Via Tidal spelen we “Stay” van Hans Zimmer uit de filmtrack “Interstellar” af. De diepe dreun aan het begin van dit nummer wordt met een grote precisie neergezet en raakt ons midscheeps. Chapeau! Het laag in het nummer “Spanish Harlem” van Rebecca Pidgeon uit het verzamelalbum “World’s Greatest Audiophile Vocal Recordings” laat de glazen in de kast letterlijk rammelen, terwijl haar stem zonder ook maar één teken van scherpte of druk op de oren in de ruimte wordt gezet.

Bij de DX1 hebben we helemaal niet het gevoel hard te spelen… Bij de opening van het nummer “Isn’t she lovely” van Livingston Taylor is de droge “tap” van zijn voet op het ritme van de openingsmaten van dit nummer goed hoorbaar en worden we getrakteerd op een heerlijk relaxte, volle en warme stem van deze artiest. Dit is pas genieten!

We voeren de DX1 ook nog een aantal MP3 bestanden waar deze iets beter mee weet om te gaan dan de DAC in de PX1. Alle stemmen en instrumenten worden correct neergezet zonder te veel nadruk op midden of hoog en het resultaat is gewoon prettig om naar te luisteren.

Direct…

Omdat de DX1 een eigen volumeregeling heeft, halen we de PX1 voorversterker uit de keten en koppelen we de DAC direct aan de beide BX2 mono eindversterkers. De verbetering is duidelijk hoorbaar: meer transparantie, meer rust in het geluidsbeeld, meer diepte en ook wat meer emotie. Alles klinkt gewoon lekker clean! Dan de stap naar de BX1… Die combinatie is iets minder strak. Het mist wat dominantie waardoor je merkt dat er wat sublaag verloren gaat. Toch: de dac maakt het grootste verschil.

  • Als Britse audio fannaat kan ik aan nieuwkomers in de audiowereld geen groenlicht geven.

    Heritage en old zijn wonderlijke begrippen waarvoor ik smelt.
    Dus galm, wood en the beatles.

    • Beste Stoommachine,
      Die Britten kunnen inderdaad mooie spullen maken, geen discussie hier! Toch vind ik dat “la vie en rose avec un chablis” – volkje ook niet verkeerd. Zoveel mensen, zoveel smaken nietwaar?

  • Dankjewel Geoffrey,
    Het plaatwerk van de buitenkant mag dan misschien niet de meeste aandacht hebben gehad; emotie, zeker wat de DX1 betreft, hebben ze er in ieder geval wel ingestopt.
    De witte versie heeft mijns inziens ook een hogere “WAV-factor”, mocht vrouwlief toevallig meegaan naar de hifi zaak :-)
    Voor wat de betrouwbaarheid betreft kan alleen de tijd uitsluitsel geven echter ben ik geen verontrustende zaken tegengekomen bij het op de plaat zetten van het “interieur” die me hieraan zouden doen twijfelen.

  • Leuke review. Hoorde wel al vaak dat er gergeld wat foutjes slopen in de producten van de Fransen. En misschien ben ik een neuzelaar maar het ziet er allemaal toch wel wat bric à brac uit, om het op zijn Frans te zeggen.

    In het wit is het wel nog cool. Op de site staat nog niet alles en er worden ook nog andere producten in de reeks verwacht. Cd speler, cd transport en een multimediaspeler! Je krijgt wel veel voor weinig. Ik twijfel nog wat aan de betrouwbaarheid.

    Toch spreekt het me enorm aan.

  • Geef een reactie

    U dient aangemeld te zijn indien u iets wilt schrijven.


    Gerelateerde items? Zie ook: