Review Caro Emerald – The Shocking Miss Emerald

The Shocking Miss Emerald

Geboren in 1981 en haar eerste album uitgebracht in 2010. Nu al een gigantische hit, mede door de hitsingle Back it up en later A night like this. De verwachtingen zijn bijzonder hoog als ze haar tweede album aankondigt: The Shocking Miss Emerald. Is het een herhalingsoefening, of biedt de Amsterdamse Caroline Esmeralda van der Leeuw meer?

Caro Emerald heeft al diverse keren laten weten dat ze erg zenuwachtig is voor de kritieken op het nieuwe album. De verwachtingen zijn zo hoog na de eerste ‘bom’, dat het bijna alleen maar tegen kan vallen.

Gegroeid

Maar niets is minder waar. De Amsterdamse is zonder twijfel gegroeid de afgelopen drie jaar. Het nieuwe album klinkt volwassen, vol, rijk en zonder twijfel geïnspireerd. Natuurlijk heeft het de oude sound, maar er zijn hier en daar wat strijkers toegevoegd, koper, hier en daar een accordeon en wat upbeat percussie. Maar zoals het Schreurs (producer) betaamt, is alles met mate en in precies de juiste verhouding.

The Shocking Miss Emerald is wellicht niet ‘Shocking’ als het gaat om de sound – dat was ‘Deleted Scenes from the Cutting Room Floor‘ wel een beetje – maar degelijk steekt het album zonder meer in elkaar.

James Bond?

Adele heeft natuurlijk het themanummer voor Skyfall verzorgd. En dat heeft haar geen windeieren gelegd. Nu laat Emerald op The Shocking Miss Emerald even horen dat zij het ook prima kan. In Black Valentine zingt ze over een ‘secret lover’, geheel in Bondstijl. Het zou zo 1:1 gebruikt kunnen worden in een nieuwe Bondfilm. De fans kunnen dit een beetje als ‘desperate’ zien, maar slim is het wel.

Conclusie

Het is een prima album. Emerald hoeft zich niet te schamen voor deze waardige opvolger. Schokkend is het niet, maar dat is ook niet nodig. Fans verwachten een opvolger van Deleted Scenes from the Cutting Room Floor. En dat krijgen ze ook. Om een hele stijlwisseling te doen, is niet vaak slim. The Shocking Miss Emerald laat horen dat Caro gegroeid is en dat Schreurs nog steeds zijn vak verstaat.

Gerelateerde berichten

Review – Steven Wilson: Hand. Cannot. Erase

Progressive Rock is de noemer waaronder de muziek van multi-instrumentalist Steven Wilson wordt gelabeld. Zijn nieuwste album, begin maart uitgebracht, bestrijkt een veel breder muzikaal spectrum en is in veel opzichten interessant om te beluisteren. Hand. Cannot. Erase. is pas het vierde solo-album van Steven Wilson (1967).

Racoon – Liverpool Rain

Vijf albums in veertien jaar: het is geen topscore. Toch heeft de Zeeuwse band Racoon een zeer vaste schare fans en zijn ze (zeer) regelmatig te vinden op festivals. In de schaduw van Blof? Nee, dat niet. Racoon heeft een heel andere sound… Dat wil niet zeggen dat je geen fan kan zijn van beide […]

1 reactie

  1. Weer een erg goed album van Caro Emerald.
    Ook deze heb ik zelf op dubbel vinyl,net zoals
    haar mooi album deleted scenes from the cutting room floor.
    Er gaat toch niks boven dat mooi zwarte goud.

Geef een reactie