Beastie Boys – Hot Sauce Committee Part Two

Op 29 april a.s. verschijnt het langverwachte nieuwe album van de Beastie Boys: ?Hot Sauce Committee Part Two?. De release van het album met gelijknamige titel (Part One) is steeds uitgesteld en is uiteindelijk geannuleerd. Dat geldt niet voor deel twee, dat gevuld is met de nummers die eerst voor deel één bedoeld waren.

Als ware oud-Beastie Boys-fan was ik natuurlijk nieuwsgierig naar dit gloednieuwe album. Eens kijken of deze bijna-vijftigers er nog wat van bakken?

De eerste track op het album ? tevens de eerste single ? ?Make Some Noise? klinkt gelijk als vanouds. Een lekker druk en vrolijk deuntje met een goeie beat eronder. Zoals we van de Beastie Boys gewend zijn, vullen de twee Adams en Mike (D) elkaar naadloos aan. Naast de weirde raps ? zoals het de Beastie Boys betaamt ? volgt een aanstekelijk refrein. Je krijgt inderdaad gelijk zin om ?lawaai? te maken.

Oldskool?
Helaas wordt die feeststemming al gelijk bij het tweede nummer de kop ingedrukt. Geprobeerd wordt om de ?oldskool-stijl? uit het stof te halen, maar dit is jammerlijk mislukt. De nummers op dit album klinken verre van de klassieker ?Check Your Head?, waar overduidelijk aansluiting bij wordt gezocht. Het enige dat ?oldskool? lijkt, is de slechte opnamekwaliteit van de nummers. Geen spanning, geen vette beats, maar rommelige elektro en eentonige raps. Dit komt ook gedurende het hele album niet meer goed.

Plotseling word ik bij ?Don?t Play No Game That I Can?t Win? (nr. 7) nog even opgeschrikt door een vrouwenstem. De eerste collabo van de Beastie Boys met een vrouw! Een positieve uitschieter, maar totaal niet ?Beastie-like?. Meer een commercieel hitje voor op de radio.

Punk…
Tenslotte maken de heren nog even een uitstapje naar hun verre punkverleden. ?Lee Majors Come Again? (nr. 12) zorgt voor een nog meer herrie. Daarna mag de luisteraar eindelijk even ontspannen met het instrumentale ?Multilateral Nuclear Disarmament? (nr. 13). Dat klinkt goed. Van het instrumentale genre bakken de Beastie Boys zeker nog wat. Dat hebben zij ook in 2007 nog bewezen met hun vorige instrumentale album ?The Mix Up?, waarmee zij een Grammy hebben verdiend.

Met rappen kunnen ze echter wat mij betreft beter stoppen. Ze hebben hun beste tijd gehad. Het album klikt jammer genoeg meer als een wanhopige poging om eeuwig jong te blijven dan een interessante hiphop-plaat. Gelukkig duurt het album slechts 41 minuten?


Gerelateerde berichten

Parov Stelar The Princess

Review Parov Stelar – The Princess

Het is een waanzinnige fusie van stijlen. Een beetje hip-hop, een vleugje klassiek en samples van akoestische instrumenten met allerhande vocalen. Zonder meer één van de meest verfrissende ontdekkingen van de laatste tijd. De artiest? Parov Stelar. Een Pseudoniem voor Marcus Füreder. Wij hebben zijn laatste dubbel-cd beluisterd: The Princess. 

Fionn Regan – 100 Acres of Syncamore

Hij heeft al aardig wat albums op zijn naam staan, maar eerlijk gezegd hoor ik hem voor het eerst. 100 Acres of Syncamore is het derde album van de Ier. Een singer songwriter, maar wel met een wat vollere klank, zo merken we snel. Al zit ’em dat niet in de hoeveelheid instrumenten, maar meer […]

The Maine Pioneer

The Maine – Pioneer

We luisteren regelmatig naar nieuwe uitgaven op Spotify. Gewoon om nieuwe bands te leren kennen en om op de hoogte te blijven. En soms loop je eens tegen wat leuks aan. Zoals bijvoorbeeld The Maine. Een band die we nog niet kennen, maar wel heerlijke pop / rock maakt. Pioneer is hun nieuwe cd.

Geef een reactie