Review Muse The 2nd Law

in Cd-recensies (153) |


Muse The 2nd Law

Precies drie jaar na The Resistance komt Muse met The 2nd Law. Een album dat anders aanvoelt dan The Resistance en ook heel anders aanvoelt dan de albums daarvoor. De grootste inspiratiebron blijft Queen.

Is Muse een heel andere richting ingeslagen? Nee, dat niet. The 2nd Law is onmiskenbaar Muse, op het einde na: maar daarover straks meer. Maar de vocalen – van Matthew Bellamy natuurlijk –  zijn natuurlijk bijzonder kenmerkend voor de sound van Muse.

Toch: het album voelt alsof Muse even in een dipje zat. Het is alsof de inspiratie wat weg is, of dat ze het risico van The Resistance niet nog een keer wilde nemen. Het album voelt wat tammer, wat minder gewaagd, wat minder experimenteel. En heel erg uit balans.

Minder experimenten

En juist het risico en het experimentele bevalt ons aan The Resistance . En juist bij het oude werk vinden we de rauwe randjes zo heerlijk: lekkere rock, met jankende gitaren. En met prachtige subiele nummers door de tracklist geweven. Kijk maar naar het album Absolution waar ‘Endlessly’ en ‘Sing for Absolution’ op staan. Maar ook ‘Butterflies and Hurricanes’. En bij The Resistance kunnen we maar niet stoppen met luisteren naar Exogenesis. Wat een meesterwerk!

Niet allemaal slecht

Die magie heeft The 2nd Law simpelweg niet. Er staan zonder twijfel wat goede nummers op. Wij vinden het openingsnummer: “Supremacy” echt heerlijk. Het doet wel heel erg denken aan ‘Godzilla’, maar ze hebben het lekker in elkaar gezet. Energiek, vloeiend en gewoon Muse. Madness kunnen we ook zeker waarderen, maar dan gaat het wel een beetje mis.

Panic Station brengt niets nieuws, de interlude hoeven we niet te bespreken, Survival is een commercieel succesje voor de Olympische Spelen, Follow Me pakt ons niet, Animals is wel okee… prima nummer, Explorers idem, Big Freeze neigt wel heel erg naar Queen, Save Me blijft niet echt hangen, Liquid State… is dat wel Matthew die dat zingt over zijn alcohol verslaving?…

De weg kwijt

En dan… Dub Step? We hebben het regelmatig gehoord in het nieuws. En de kritiek is deels terecht. We zijn helemaal niet tegen experimenteren, maar wat slaat dit einde – The 2nd Law is in twee delen – als een tang op een varken. Het eerste deel haalt je veel te ruw van de voorgaande stijlen weg. En het tweede nummer: de vocalen op de achtergrond, de beat, het is Alan Parsons in een iets moderner jasje. En dat is leuk, maar het past absoluut niet in het album.

Conclusie

We zijn echt wat teleurgesteld in dit album. Het voelde in het begin heerlijk, maar de reis werd ruw verstoord door het bizarre einde dat gewoon los staat van de rest. En in het midden: niet echt iets wat hangt. Een goed begin is het halve werk… precies, Muse. Dit album is half af.

  • Geef een reactie

    XHTML: U kunt deze tags gebruiken: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>


    Gerelateerde items? Zie ook: